13 dec ‘11: Kwart voor negen moest ik de bus naar het vliegveld pakken. Om op tijd te zijn, ben ik vroeg opgestaan. Toen ik rustig aan het ontbijt met een Deen zat te praten en mijn broodje ei aan het eten was, keek ik op mijn horloge en bleek het al half negen te zijn. Opschieten dus. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en de eerste drie mensen die ik tegenkwam in de bus waren Nederlanders. Die ben ik hiervoor echt nog nooit tegengekomen.. De vlucht naar het land van de lange witte wolk was dan ook zeker geen straf. Ik kijk er wel naar uit om eindelijk mensen uit andere landen tegen te komen en hopelijk gaat dat hier gebeuren.

    Aangekomen in Auckland lijkt het wel verdacht veel op het land waar jullie allemaal zo weinig meemaken op dit moment, het regent. Iedere keer dat ik met mensen Skype, ben ik de hele tijd aan het woord, dat voelt raar maar dat komt natuurlijk doordat ik hier iedere dag zoveel meemaak. Ik ben meteen naar het hostel gegaan midden in de stad en ben hier voor het eerst naar de Subway gegaan. Verder heb ik even gekeken wat er allemaal te doen is in Auckland, heb er zin in!

 

14 t/m 16 dec ‘11: De veertiende had ik vier uur een uitleg van Stray wat we allemaal gaan doen en hoe het werkt. We reizen met de bus door het land, kunnen overal zo lang blijven als we willen en je kunt elke route zo vaak reizen als je wilt. We kregen bij de uitleg gratis bier, heerlijk. Hier ben ik een Zwitsers meisje en een Duitser tegengekomen. Omdat het zo gezellig was en de vrouw in ons midden wel wilde koken, zijn we samen maar de ingrediënten voor een pittige pasta gaan halen. Ik heb in geen tijden zo lekker gegeten! Toen het bier op was, zijn we naar de Globe bar gegaan naast het hostel en daar hebben we een authentieke backpackers nacht gehad. Ze hielden namelijk, zoals elke zichzelf respecterende backpackers bar doet, een wet T-shirt contest. Vind het echt klasse dat ze dat voor honderd dollar doen. Verder was het een prima nacht. Het alleen zijn valt me zeker niet tegen.

    De volgende dag ben ik naar Auckland Art Gallery gegaan. Vooral de Maori kunst is heel interessant en goed om iets te leren van de cultuur hier. Daarna ben ik door de stromende regen door het park gelopen en ondanks de regen heb ik er toch een goed gevoel aan overgehouden. ‘s Avonds heb ik weer met dezelfde mensen gegeten. De groep is alleen wel uitgebreid met een extra Nederlander en een Zweed. Daarna hebben we de was gedaan en verhalen uitgewisseld. Vooral het couch surfen en liften lijken me een goede manier om wat meer locals te ontmoeten, dat houd ik in mijn achterhoofd.

    ‘s Ochtends moest ik weer vroeg uit de veren om met een gratis tour van Stray door Auckland mee te gaan, een voorproefje op de busreis die ik zaterdag ga beginnen. Weer heel veel mensen tegengekomen van overal uit Europa. Het concept is in ieder geval goed. Je krijgt een buschauffeur die het land kent en op plaatsen stopt die niet te toeristisch zijn en wat kan vertellen over de natuur en cultuur van ver verschillende plekken. We zijn in Auckland langs de skytower gereden, we hebben een aantal uitkijkpunten gezien en we hebben een bridge climb over de Harbour Bridge gedaan. Wel leuk om toch nog wat te zien van de stad want over het algemeen kwam Auckland niet heel erg goed over en ik kijk er dan ook heel erg naar uit de stad te verlaten en de veelbelovende natuur van Nz te bewonderen. 

17 dec ‘11: We vertrekken uit de stad, eindelijk. Voor steden die lijken op alles wat we in Europa ook hebben, zijn we natuurlijk niet gekomen. Vandaag rijden we naar de eerste stop, Hahei. Hahei is bekend om zijn ligging vlakbij Cathedral Cove, zo genoemd door Captain Cook omdat erosie deze rotsformatie tot een grote boog heeft gevormd. We zijn hier dan ook met zijn allen naartoe gelopen. Het was een tocht van ongeveer twee uur en op de weg ernaartoe hebben we nog een aantal hele mooie stranden gezien. Hier zou ik wel wat langer willen blijven, vooral als het mooi weer wordt. Je kunt alleen niet alles hebben en iedereen reist verder. Het is een hele leuke groep die ik niet achter wil laten en dat ga ik dus ook niet doen. In ieder geval leer je van reizen snel keuzes maken. Eenmaal terug bij onze fantastische lodge staat de barbie al aan (ik neem aan dat jullie inmiddels aan deze term gewend zijn, hij wordt namelijk ook in Nz heel vaak gebruikt) en na het eten hebben we meteen de bus gepakt naar Hot Water Beach. Het is een stand met ongeveer twintig kilometer onder het strand vulkanische activiteit. Als je dus een gat graaft met stilstaand water wordt het water opgewarmd door de stoom van de lava onder je, soms wordt het wel een beetje heet onder de voeten maar op de meeste plekken is het heerlijk. De avond hebben we verder gevuld met wijn en socializen, prima!

18 dec ‘11: Raglan, dat is de bestemming van vandaag. Hier heb ik veel verhalen over gehoord en ben benieuwd wat ik ervan ga vinden. Het is een surf stad, klein en sfeervol. Onze accomodatie voor vannacht is fantastisch, midden in het regenwoud en vlakbij het strand. We hebben, meteen toen we aankwamen, surfboards gehuurd en zijn naar het strand gereden om te gaan surfen. De golven waren goed en het is ook gewoon lekker om weer wat sportiefs te kunnen doen, dat heb ik wel gemist. Van de mensen die mee gingen surfen, waren vooral Daan en Charlotte twee mensen waarmee ik het goed kon vinden, twee fanatieke surfers. Met Martijn, onze zuiplap uit Rotterdam, en aanhang zijn we daarna naar de stad gegaan en hebben we de hele zondagavond doorgefeest. Dit was een avond om nooit te vergeten. We zijn helemaal losgegaan op livemuziek met mensen van over de hele wereld. Op de weg terug naar de lodge moesten we lopen door een bos vol met gloeiwormen, het deed me denken aan een sterrenhemel op de grond. De terugweg heeft daardoor iets langer geduurd, ben namelijk een tijdje blijven hangen met een Nederlands meisje.

 

19 dec ‘11: Eigenlijk was ik van plan vandaag alweer uit Raglan te vertrekken, maar ik heb besloten hier een extra dag te blijven hangen. Er hangt hier namelijk een hele relaxte sfeer. Omdat ze eigenlijk hadden gezegd dat het volgeboekt was voor de aankomende dagen, wilden we eigenlijk naar de stad gaan om een ander hostel op te zoeken. We wilden alleen nog wel even voor de zekerheid een gok wagen en vragen of er echt geen slaapplek meer beschikbaar was. Dit was niet voor niks, we kregen namelijk met z’n drieën (Daan, Charlotte en ik) een cabin aangeboden boven op de berg voor dezelfde prijs. Wat een heerlijke plek is dit. We hebben een eigen keuken en badkamer en daardoor kunnen we samen rustig koken en tafelen. Dit hebben we dus ook gedaan en vanaf dit moment heb ik besloten om net als de andere twee er nog twee dagen aan vast te plakken. We zijn namelijk allemaal sportief, op zoek naar avontuur maar zeker ook naar mensen waarmee we dit kunnen delen. Doordat we met z’n drieën kunnen koken, kunnen we ook nog eens lekkerder en beter eten, ook niet verkeerd. Verder hebben we vandaag een dag vol zonneschijn en surfen gehad. Ook ben ik eindelijk zeker dat ik accomodatie heb in Gisborne dus kan ik naar Rhythm & Vines, het grootste festival in Nz met nieuw jaar, de eerste stad in de wereld waar de zon opkomt. We hebben de dag afgesloten met een zonsondergang vanaf inspiration point. De naam zegt al genoeg.

 

20 dec ‘11: Na een heerlijke nacht ben ik vandaag van plan mijn knie weer is uit te gaan testen. We gaan samen met Oostenrijk en Duitsland (als je hier namen niet weet hier lossen we dat zo op) op pad. Een tocht van ongeveer vijf uur de berg op en af. Als je er zo over nadenkt klinkt het onlogisch zoiets te doen, maar voor een mooi uitzicht hebben we alles over. Het was zwaar en modderig, maar dat maakte het alleen maar leuker en het uitzicht boven op de top was fantastisch. Het landschap waar we doorheen liepen, leek weer, net als in Australië op The Shire. Omdat we dit keer wel echt in Nz waren, hebben we maar de soundtrack van The Lord of The Rings opgezet. Zittend op een omgevallen boom met uitzicht over de baai kreeg ik even een spontaan geluksmoment. Een verhoogde hartslag en je hoofd in de wolken. Dit soort momenten zorgen ervoor dat ik bewondering krijg voor de schoonheid van de natuur en het leven. De weg naar beneden was iets lastiger, vooral omdat mijn knie niet helemaal meewerkte. Gelukkig, toen we weer bij de weg aankwamen (vanaf daar was het nog anderhalf uur terug), waren er mensen die ons terug wilden brengen. Liften werkt! Ik moest wel in de achterbak van een landrover en de kofferbak viel open toen ik aan het filmen was, maar gelukkig is er niets uitgevallen. ‘s Nachts, is me verteld, heb ik in het engels gedroomd en de anderen verteld dat ik meer bergen op wil klimmen. Toen ik naar de wc ging, heb ik blijkbaar ook nog gereageerd op een vraag en gezegd dat ik inderdaad nu ook weer lekker een berg ga beklimmen. Het engels begint al een automatisme te worden, goede zaken!

 

21 dec ´11: Ze zeggen dat het bij het reizen hoort en je kunt niet altijd wat doen. Om van al het moois wat ik hier meemaak op het moment zelf genoeg te kunnen genieten, heb ik vandaag een rustdag gehouden. Dit houdt hier in dat ik een hele tijd met muziek op Inspiration Point heb gezeten. Voor mij is dat in ieder geval geen straf. ‘s Avonds hebben we, na de zoveelste saunasessie, natuurlijk weer gezellig met z’n allen gegeten. Omdat de geluiden die de vorige avonden van onze keuken vandaan kwamen zo aanstekelijk klonken, is er een meisje van ons bij komen zitten en er kwamen na een tijdje nog vier mensen bij ons zitten die net waren aangekomen (waaronder een Canadese die in Nederland bij Pinoke heeft gehockeyd). We hebben de hele avond in een deuk gelegen.

 

22 dec ‘11: Vandaag gaan we Raglan verlaten. We hopen maar dat we daar geen spijt van gaan krijgen, het was een goede tijd en ik kan me zeker voorstellen dat veel mensen hier heel lang blijven hangen. We moeten natuurlijk ook een keer verder en Daan heeft al een keer met deze buschauffeur, Rob, gereden en heeft ons verteld dat hij goed is. Belangrijk, de buschauffeur heeft namelijk een grote invloed op de reis. Daan kreeg snel gelijk. Rob stelde namelijk op de weg naar Maketu, waar ik een van de enige echte culturele ervaringen van mijn reis door Nz ga hebben, meteen voor bij een stroomversnelling te stoppen voor een opfrissende duik.

    Voor de mensen die het niet weten, zal ik wat over de Maori, de eerste bewoners van deze eilanden, vertellen. Ze geloven in de legende dat het noordereiland een vis is. Maui, een legendarisch Maori jochie, ving deze vis toen hij aan het vissen was met zijn broers. Hij mocht eigenlijk nooit mee vissen omdat zijn broers hem irritant vonden. Hij, als jongere broer, wilde zich heel graag bewijzen tegenover zijn grotere broers. Daarom had hij zich verstopt in de boot waarin zijn broers altijd gingen vissen. Toen de boot al een heel stuk uit de kust was, liet hij zich zien en omdat zijn broers ongelofelijk lui waren, lieten ze hem maar meegaan voor deze ene keer. Het duurde niet lang voordat Maui een speciale vis aan zijn speciale haak, gemaakt van de kaakbotten van zijn grootmoeder, had hangen. Het kostte alle kracht van de broers om het noordereiland omhoog te krijgen. Met wat inlevingsvermogen kun je in het noordereiland een vis zien. Het zuidereiland is de omgeslagen kano van de broers. Zo is Nz dus ontstaan.

    We hebben, toen we aankwamen in Maketu, de traditionele Maori krijgsdans, de Haka, mogen leren. Ik ben benieuwd of ze met deze dans Europeanen met geweren weg hebben kunnen jagen. De Maori zijn het enige inheemse volk dat de Europeanen er niet onder hebben gekregen, dus wie weet heeft het geholpen. Zelf vind ik het aannemelijker dat het komt doordat Nz zover van Europa af ligt. De Maori hier zijn er in ieder geval wel trots op en de Haka ziet er agressief uit, alleen dat maakt het al leuk om te doen. Omdat iedereen gemotiveerd was er wat van te maken, is het een geweldige avond geworden. Daarna hebben we ‘geslapen’ in een grote zaal met z’n veertigen. Door deze avond hebben we elkaar wel allemaal heel goed leren kennen en hierdoor zijn we een hele hechte groep geworden. Dat is na al die standaard introgesprekken wel een opluchting.

 

23 dec ‘11: Een nacht met weinig slaap zorgt deze ochtend voor een stille bus, iedereen probeert wat bij te slapen. Wel heeft Rob deze morgen voor een mooi moment gezorgd. Hij heeft namelijk, toen we langs een veld met naaldbomen reden, een kerstboom voor in de bus meegenomen. Wij hebben hem versierd. Choice (Kiwi voor mooi)! Daarna hebben Kathrin (een Duits meisje) en ik uitgevonden dat we dezelfde muzieksmaak hebben en zijn we dus begonnen met het uitwisselen van muziek en dat heeft de reis nog wat extra kleur gegeven. Na een klapband, waardoor we ongeveer een uur aan de kant van de weg een quiz aan het houden en bier aan het drinken waren, zijn we twaalf uur ‘s middags aangekomen in Rotorua om te horen dat het raften niet doorgaat. Gelukkig hebben we Rob. Hij heeft ons naar een natuurlijke warmwaterbron gebracht en daar hebben we meer dan twee uur ingelegen. Hierin heb ik Gustav en Sebastian, twee Zweden, en Jake, een spontane Engelse West-Ham fan uit Essex, beter leren kennen. Al die namen maken het lezen misschien lezen misschien minder makkelijk maar ik heb ze zelf nodig om als ik mijn verhaal zelf teruglees weer gezichten voor me te krijgen. Verder hebben we vandaag nog naar kokend modder gekeken en zijn we naar de Hukafalls gegaan. Toen we van deze watervallen wegliepen, kregen we een koude douche over ons heen, de bus was weg. Ik had net besloten een skydive te gaan doen en dan gebeurt dit. Gelukkig kun je hier in Nz makkelijk liften en de eerste poging was dan ook meteen raak. Het skydiven had ik inmiddels al opgegeven. Veilig en wel aangekomen in Taupo werd ik opgebeld door Rob dat ik kon worden opgehaald door een limo. Een fijne verrassing.

    Daar gaan we dan, op weg naar het vliegveld. Spanning heb ik niet echt. De vraag is of dat rationeel is of domme overmoed. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het voor mij rationeel is. Er komen namelijk in vergelijking met het verkeer heel weinig mensen om met skydiven. Ook al is het niet echt natuurlijk uit een vliegtuig te springen, angst heb ik niet echt gehad, hoogstens een gezonde spanning voor het onbekende. Veel tijd om voor te bereiden voor de video die we gingen maken had ik uiteindelijk niet omdat alles zo snel ging, maar ik heb er niet minder om genoten. Vanuit het vliegtuig hadden we al een fantastisch uitzicht over ongeveer het hele noordereiland. De eerste die sprong was een meisje, zij sprong vanaf 12.000 ft. Zij zorgde nog voor het meeste spannende moment. Ik vond het blijkbaar spannender om iemand anders te zien springen dan zelf te gaan. Zelf springen ging dan ook eigenlijk vanzelf. Eerst maakten we een back flip en zagen we het vliegtuig wegvliegen, dit was meteen ook het enige moment van gewichtloosheid in de lucht, daarna was ik er wel aan gewend. Natuurlijk heb ik de hele vrije val en parachuteval heel erg genoten van het uitzicht en de ervaring maar iets wat nog net even iets bijzonderder was, was het vallen door een wolk. Ik vroeg me namelijk af of je niet net als in al die Super Mario spellen niet op die wolken kon springen. Nu weet ik dat je erdoorheen valt. Het moment dat ik net uit de wolk kwam en weer het hele landschap zag, gaf letterlijk en figuurlijk weer het gevoel in de wolken te zijn, oftewel een geluksmoment. Daarna kwam het moment van het uitklappen van de parachute. Ik mocht ook nog zelf sturen, wat echt een kick gaf. Tenslotte de landing, een eitje, al had ik me volgens mij eigenlijk op m’n kont moeten laten vallen. Stunned!

    Uitgaan in Taupo na het skydiven is er uiteindelijk niet meer van gekomen omdat ik doordat ik verkouden was nauwelijks iets hoorde. Daardoor lag ik wel eindelijk een keer vroeg in bed.

 

24 dec ‘11: Wakker worden en jezelf dubbel horen dat is een nieuwe ervaring. Dat is ook het motto geworden van de reis samen met Charlotte en Daan, ik heb namelijk besloten om samen met hun verder te reizen, het hebben van nieuwe ervaringen. Het gaat mij gemakkelijk af, vooral op het gebied van eten. Je kunt op dat gebied veel van mensen uit andere landen leren. We zijn vandaag eerst de crossing gaan voorbereiden. Van een afstand zien de vulkanen waar we morgen gaan lopen er al fantastisch uit dus heb heel veel zin om daar morgen te gaan lopen! Vannacht overnachten we in de Blue Duck Lodge, Whakahoro, met hele mooie huisjes midden in de natuur. We hebben daar gelopen in natuur die voor de verandering nog niet echt is ontdekt door het toerisme. We zijn naar een afgelegen waterval gelopen, ongeveer drie uur retour. In deze drie uur heb ik met Austin, een Amerikaan die alles heeft achtergelaten thuis om te reizen, ideeën uitgewisseld over fotografie. We hebben, na deze warming up voor morgen, gezwommen en tussen de rotsen gekanood, wat echt fantastisch was. Langs de rotsen druppelde water naar beneden wat me deed denken aan de Efteling (fata morgana), betoverend dus. Ons kerstmaal was geit met broccoli, bloemkool, sla en pasta. Goed en gezellig! We hebben met een heel aantal mensen de kerstnacht afgesloten rond een vuur korf met marshmallows kijkend naar een opnieuw betoverende sterrenhemel. Het is hier zo donker dat je ongelofelijk veel sterren en andere Melkwegen kan zien. Onze sterrenkundige hebben alle verschillen uitgelegd tussen de sterren op het noordelijk en zuidelijk halfrond.

 

25 dec ‘11: Vandaag zijn we wakker gemaakt om zes uur met kerstmuziek om op tijd in het Tongariro National Park te zijn.  Als voorbereidend kerstontbijt heb ik eerst maar drie worstenbroodjes naar binnen gewerkt. Lekker zo’n vette hap als ontbijt. Heb het uiteindelijk ook wel nodig gehad. We hebben namelijk een twintig kilometer lange crossing gelopen waarvoor ik niet genoeg superlatieven kan verzinnen, toch ga ik het proberen. We begonnen met de beklimming van de deadly staircases, een eitje, naar boven gaat prima. Daarna kwamen we aan op de splitsing om naar de top van Mt Ngauruhoe (oftewel Mt Doom) te lopen. Wij hebben het gelukkig niet zo moeilijk gehad als Frodo en Sam. Helemaal ongedeerd ben ik er alleen niet vanaf gekomen. Ben namelijk iedereen kwijtgeraakt waardoor ik vanaf hier alleen heb gelopen. Echt heel erg vond ik het ook weer niet want aan het eind heb ik deze fantastische ervaring gelijk met iedereen kunnen delen. Boven op de berg had ik voor de zoveelste keer in Nz een geluksmoment en weer zat ik letterlijk en figuurlijk met m’n hoofd in de wolken. Het beklimmen van bergen geeft echt een kick als je boven bent. Als ik het zou moeten verklaren, zou ik zeggen dat het komt door minder zuurstof en endorfine (door de fysieke inspanning). Toen ik ook nog allemaal lieveheersbeestjes zag, was ik helemaal overdonderd, leven boven op Mt Doom! Ook heb ik hier over sneeuw gelopen. Een witte kerst in Nz met zon, jaja, dat heb je niet zo vaak in Nl! Inmiddels lag iedereen blijkbaar een half uur achter op mij en omdat de wolken over de berg heen trokken, waardoor het zicht dramatisch afnam, en ik dacht dat ik achterliep, ben ik keihard de berg af gaan dalen. Het afdalen was trouwens echt super om te doen. Je kon namelijk skiënd naar beneden (zie film op facebook). Dit heb ik samen met een Israëliër gedaan die ik onderweg tegen was gekomen. Hij heeft me ook nog verteld hoe ik af kon snijden, zodat ik nog verder voorliep op de rest. Weer op het pad aangekomen kwam ik opeens terecht in het volgende landschap. Je liep over een immense krater die een soort van plat woestijnlandschap vormt. Dit gecombineerd met de wolken die eroverheen trokken maar niks van het zicht verpestte, vormde een fantastisch uitzicht. Nu moest ik de krater uitklimmen en opeens keek je tegen een volgende krater aan die helemaal rood was. Die afwisseling bevalt me wel. Last but if I had to choose the best kwam ik aan bij de emerald lakes. Wat een kleuren. Ik moet bekennen dat ik dit al op plaatjes had gezien en wat ik zelf zag was ansichtkaart waardig! Een stukje verder kwam ik Rob tegen en daar kwam ik erachter dat ik voorliep. Wij zijn dus maar doorgelopen in een moordend tempo wat me downhill is opgebroken. Ik had wel iets voorzichtiger met mijn knie mogen doen. De laatste kilometers (het leken er wel twintig i.p.v. zes) heb ik als een kangoeroe rondgesprongen. Het maakte me wel interessant. De aanspraak die dit creëerde, gaf in ieder geval de nodige afleiding. Doordat ik iedereen was kwijtgeraakt, had ik ook eigenlijk te weinig voedsel bij me. Ik heb dus maar wat bloembollen uit de grond getrokken en opgegeten. Toen ik na een lange springtocht aankwam bij de parkeerplaats werd ik heel goed verzorgd door iedereen die daar al aan het wachten was. Eind van de crossing goed, al goed.

    Dit verhaal lijkt eerder op het verhaal van een week, ik weet het. Het was nu alleen nog maar vijf uur, moet je nagaan wat je kunt doen op een dag als je vroeg opstaan en je al je tijd goed gebruikt. In het hostel hebben we eerst in de spa gechilld met een aantal welverdiende koude biertjes en daarna zijn we gaan genieten van de kerstbarbie. De nacht bestond uit het drinken van een heel aantal shotjes en champagne. Een fantastische groep en ongelofelijke natuur heeft ervoor gezorgd dat ik dit tot nu toe de beste dag van mijn vakantie kan noemen!

 

26 dec ‘11: Brak, maar blij brak werd ik wakker om van deze dag een rustdag te maken. Hopelijk kunnen mijn benen in deze rustdag een beetje herstellen en dan bedoel ik vooral mijn rechter bilspier want deze heeft het door de kangoeroesprongen blijkbaar zwaar te verduren gehad. Dit nagenieten heb ik gedaan in de spa en de hangmatten die ik hier tot mijn beschikking had.

 

27 dec ‘11: Eerst heb ik lekker uitgeslapen en daarna zijn we op weg terug naar Roterua gegaan om de Go East tour te beginnen op weg naar de bestemming waar we nieuwjaar gaan vieren. Naast in de bus zitten, lekker koken en kaarten hebben we vandaag eigenlijk weer niet heel veel kunnen doen.

 

28 dec ‘11: Je moet altijd zorgen dat je zo snel mogelijk uit de sleur van dit soort dagen komt, uitslapen is namelijk verslavend. Daarvoor ben je hier alleen niet dus gaan we daar wat aan doen achtentwintig december. We hebben besloten naar een van de parken met thermische activiteit, waar Roterua om bekend staat, te gaan. We hier zeker geen spijt van gekregen. De verschillende kraters waar het stoom vanaf kwam en die de grond een groen en rode kleur gaf, waren heel mooi. Het hoogtepunt van de dag was dit keer de inferno krater, die helemaal lichtblauw was en er dan ook erg aanlokkelijk uitzag. Zwemmen in een kratermeer van rond de vijfenzeventig graden is misschien toch niet zo’n goed idee.

29 dec ‘11: Op deze bewolkte dag gaan we beginnen aan onze tour naar het oosten van het Noordereiland. Voordat we in Gisborne aankomen voor Rhythm & Vines, stoppen we eerst in Maraehako Bay. De bus is om te beginnen een stuk kleiner dan wat ik tot nu toe gewend ben. We gaan met z’n vijven op weg. De andere twee meisjes die mee zijn, zijn niet echt mijn type dus we zijn weer eigenlijk gewoon met z’n drieën. Hierdoor was ik even het derde wiel omdat Daan een beetje naar Charlotte toetrok, onder het liefdesgeweld van de mistletoe is er namelijk het een en ander gebeurd tussen die twee. Het viel allemaal wel mee en had er zeker geen problemen mee. Ik kan soms ook wel wat rust gebruiken. Voor Maraehako Bay Retreat is maar een woord te verzinnen, geweldig. Een niet-commerciële vissershut gerund door Maori tussen de rotsen en aan zee. Een huis gebouwd rondom fantastische natuur. Omdat er een Maori familie was, waar we heel veel geluk mee hadden volgens Jason (onze nieuwe buschauffeur), hing er ook een hele goede sfeer en hebben we wat meegekregen van de echte levensstijl van de Maori nu. Ze spreken nog Maori met elkaar. Ze hielden een familie bijeenkomst met veel zang en muziek. Er was genoeg te doen hier, zeekanoën tussen de rotsen en in de baai en kreeftvissen. Meer dan één dag had ik er alleen niet hoeven zitten. Vooral het kreeftvissen heeft indruk gemaakt. Op Discovery Channel zenden ze namelijk heel vaak Deadliest Catch, een programma hierover wat er ongelofelijk ruig uitziet, uit. Na dit zelf op een vrij rustige zee te hebben gedaan, heb ik er nog meer respect voor gekregen. We werden door elkaar geschud en ik moest mezelf op het werken concentreren om niet zeeziek te worden. Het heeft ons wel een hele lekkere en welverdiende maaltijd opgeleverd. We hadden zo’n goede vangst dat ik vandaag alleen van verse kreeft kan leven. Het eten is misschien nog wel moeilijker dan het vangen en koken maar ongelofelijk lekker! Toen de avond gevallen was, zijn wij op het strand een kampvuur gaan maken met een wijntje erbij, meer dan prima! Op de heenweg waren de rotsen waar we op de heenweg nog makkelijk overheen kwamen, opgeslokt door het tij. M’n broek uitdoen om geen natte spijkerbroek mee te hoeven nemen de volgende dag bleek een goed idee, slippers aanlaten niet. Die slipper ben ik kwijt geraakt toen ik in een vrij diep gat viel, fijn. Hij heeft wel een mooie begraafplaats aan de oostkust waar ik jaloers op ben!

 

30 dec ‘11: Nieuwjaar komt wel heel dichtbij nu. Dit gaat dan ook de dag van aankomst worden op de plek waar het allemaal moet gaan gebeuren. Echt mooi weer is het niet, dus misschien moet die poncho morgen toch maar uit de tas komen voor het festival. De onderbrekingen van de reis waren dit keer twee lange pieren, waaronder de langste van Nz. Leuk, maar door de regen was het alsof we aan een wet t-shirt contest mee hadden gedaan toen we de bus weer instapten. Het was ook nice, mijn Engelse stopwoord hier, om de grootste kiwi kerstboom (de Pōhutukawa) te zien. Deze bomen staan in bloei in december en zijn vandaar de vervanger van onze naaldbomen. Na een lange dag reizen kwamen we aan bij Rayvon’s Surfshack. Opnieuw een fantastische plek met een hele goede sfeer. ook hier zou ik zeker wel een tijdje kunnen blijven. Ook de mensen die hier rondlopen, komen meteen al aardig over, iedereen is geïnteresseerd en dat maakt mensen ook interessant! We zijn dus ook maar meteen aan het bier gegaan. Opnieuw in de spa en rond het vuur! Klinkt goed, eh (dat zeggen alle Kiwi’s om een vraag aan te kondigen)?

 

31 dec ‘11: Op de laatste dag van het jaar gaan we eerst uitslapen en chillen bij de surfshack. Toen ik naar beneden liep was een Duits meisje, Lara, gitaar aan het spelen en aan het zingen. Een lekker muziekje bij het ontbijt want zingen kan ze. Vind het ook zeker aantrekkelijk dat ze kan zingen dus ik ga kijken of de rest me ook bevalt. Verder ben ik er vandaag achter gekomen dat de kiwi´s niet zoveel verschillen van de Engelsen, ze zitten namelijk ook twaalf uur al aan het bier. Rond een uur of zes zijn wij begonnen met drinken en we hebben net voordat we naar het festival gingen nog een fles champagne geopend. Dit gaf toch wel een gevoel van nieuwjaar en door een kerstbal kapot te schieten, heb ik toch een beetje de traditie van thuis in stand gehouden. Daar schoot ik namelijk altijd twaalf uur op de piek van de kerstboom. Om nog even door te gaan met dingen die ik eerder ook al heb gedaan met nieuwjaar, in Amerika, heb ik ook een beer bong gedaan. Voor mij voelde het trouwens niet echt raar om nieuwjaar ver weg van huis te vieren, dat heb ik nu al vaak genoeg gedaan, wel deed het me even beseffen dat ik wel echt heel lang van huis ben. Dit was trouwens niet negatief want ik heb hier zoveel leuke mensen om me heen. 

    Tien uur kwamen we aan bij het festival en precies op dat moment begon het te regenen. Het was midden tussen de wijnvelden in de heuvels, wat heel erg mooi was, maar ook heel lastig om de heuvels op en af te komen omdat je soms tot je enkels in de modder stond. In het begin had ik totaal geen last van de regen en zijn we helemaal los gegaan met z´n allen op Example. Vooral de lasershow was geweldig en in de regen kreeg het een extra dimensie doordat de regendruppels in het licht een heel speciaal effect gaven (geluksmoment). Het aftellen en het vuurwerk waren ook goed, maar het blijft gewoon vuurwerk. Wel voelde het heel goed om het te kunnen vieren met mensen die je inmiddels heel goed hebt leren kennen.

 

1 jan ‘12: Omdat het er daarna op leek dat Daan en Charlotte even samen wilden zijn, ben ik met twee nederlanders, Joost en Steffe, verder gaan feesten. Op een gegeven moment het wel even koud gehad maar doordat Steffe een poncho had en ik die ook even kon gebruiken, heb ik me warm kunnen dansen. Eindelijk weer is een festival zoals ik dat gewend ben in Nederland!

    Zes uur waren we weer terug bij de surfshack en na een ontbijt ben ik bij de rest, negen mensen, in de spa gesprongen. Zo knus hebben we het nog nooit gehad in de spa. Hier hebben we onze laatste biertjes van de ochtend gedronken. Natuurlijk hebben we daarna nog wel van een Nieuwjaar duik genoten, die kun je natuurlijk niet overslaan als je op nieuwjaar naast het strand slaapt. Vergeleken met Nederland was dit toch wel veel comfortabeler.

    Na een power nap van drie uur zijn we een gaan rocksliden, van een waterval ‘sliden’ met een opgeblazen bodyboard. Het was vooral heel vet omdat je aan het eind een heel eind de lucht in werd gelanceerd. Doordat je soms best hard op de rotsen klapten was het best gevaarlijk maar het gaf daardoor ook een goede adrenaline kick en dat konden we na zo’n nacht, of beter gezegd geen nacht, wel gebruiken om wakker te worden. Daarna zijn we nog naar de Rere watervallen gegaan. Je kon hier achter de watervallen lopen wat echt een ongelofelijk mooi effect gaf omdat de waterval heel groot was en je de kracht van de waterval gewoon kon voelen (geluksmoment) als je erachter stond. Jammer genoeg durfde niet iedereen het aan. Toen we terug waren, waren we nog niet klaar met alle actie, we moesten nog een Nieuwjaar surfsessie doen. Afspraak is afspraak en ook al werden we voor gek verklaard, zijn we toch het water ingegaan. Dit heeft Daan wel zijn Gopro camera gekost. Hij had hem op zijn surfboard vastgezet, daar zijn ze voor gemaakt, maar blijkbaar werkte het systeem niet. Dat was dan de eerste golf van het jaar. We hebben de dag afgesloten met een lekkere maaltijd, de vijftiende en laatste samen met Daan en Charlotte, en een evaluatie van onze tijd samen. Het lijkt alsof we elkaar al zo lang kennen terwijl de tijd, toen we het meemaakten zo snel ging. Relativiteit! Logisch natuurlijk maar dat geeft wel aan dat we het awesome, Daan zijn stopwoord, hebben gehad samen.

 

2 jan ‘12: Je zou zeggen dat ik vandaag rust nodig heb, maar ik wil zo snel mogelijk in Wellington zijn om naar het Zuidereiland te kunnen gaan. Ik heb een lift van twee chinezen geregeld vandaag dus ik ga ervandoor. Het afscheid nemen duurt even maar ik ben klaar om weer verder te gaan en nieuwe mensen te ontmoeten. Ik ben echt heel dankbaar dat ik in één keer naar Wellington ben gebracht en ook nog ben afgezet voor het hostel. Er reed ook nog een ander meisje uit Wellington mee, Emmy, die ervoor heeft gezorgd dat ik een dag langer in Wellington ga blijven. Ze gaat me rondleiden in Wellington morgen. Ik ben benieuwd hoe ik een grote stad ga ervaren als ik het vanuit het standpunt van een local kan bekijken. Dat kan nooit verkeerd uitpakken. Inmiddels ben ik eraan gewend, in het hostel ben ik weer allemaal bekenden van Stray tegengekomen dus heb ik niet alleen hoeven eten.

 

3 jan ‘12:  Emmy en ik zijn de dag goed begonnen met koffie aan de boulevard van Wellington. Na twee uur in de zon te hebben gezeten, wist ik al dat het een geweldige dag ging worden. Het klikt, er vallen geen stiltes en de gesprekken die we hebben, zijn goed. Goed gezelschap dus. Inmiddels heb ik wel honger gekregen en we zijn dus de stad ingelopen naar een eettentje waar we, voor mij is dit de eerste keer in Nz, heel lekker buiten de deur hebben gegeten. Emmy heeft een calamaris salade besteld en ik een zalm salade met een speciale kaas waarvan ik de naam niet weet maar die wel heel lekker was. Hier hebben we weer een hele tijd getafeld waardoor we hebben het nationaal museum over moeten slaan. Dit kan ik toch nog altijd doen en het is vandaag zulk lekker weer. Nadat we even de bios in zijn gelopen waar The Lord of The Rings in première is gegaan, zijn we naar Karori Sanctuary gegaan. Hier hebben we genoten van lokaal wildlife in hun semi-natuurlijke omgeving. Een soort van dierentuin dus. Dat alles in Nz om vijf uur al sluit blijf ik raar vinden, het is tot half tien licht hier. Toen we dus vijf uur hiervandaan liepen, zijn we rustig door de stad gelopen op zoek naar Sushirestaurant. Op onze zoektocht kwamen we vrienden van Emmy tegen waar we uiteindelijk samen mee hebben gegeten. Het volgende vreemde vreemde wat me vandaag opvalt aan Nz is dat restaurants hier ‘Sorry for the inconvenience but we are on holiday for three weeks so we are closed’ op de deur hangen. Het eten was heel erg gezellig al moest ik wel wennen dat ik met mensen met zoveel levenservaring aan tafel zat. De man had een kind en kwam uit Mozambique, waar hij alles over heeft verteld en het meisje is tien jaar geleden naar Nz gekomen uit Californië. Na het eten hebben ze ons naar de top van Mt Victoria gereden en daar hebben we de zonondergang met uitzicht over Wellington bekeken. We hebben de dag afgesloten door dit keer de boulevard van Wellington bij nacht te bewonderen. Wat een dag, de beste stad waar ik tot nu toe ben geweest!

 

4 jan ‘12: Na een hele korte nacht ben ik op de ferry gestapt ‘s ochtends vroeg. Door de wind was het aardig fris en dat zorgde er samen met het fantastische uitzicht voor dat ik niet in slaap viel. Op deze fantastische dag ben ik aangekomen in Picton op het Zuidereiland. Het beloofd veel wat ik vandaag heb gezien maar ik ga er eerst voor zorgen dat ik er wat meer van kan genieten, slapen dus. Ik besef me wel dat ik er trots op ben dat ik zo snel in Picton heb weten te komen en dat alles volgens plan is gegaan. Ik begin het reizen onder de knie te krijgen.

 

5 jan ‘12: Pech onderweg hoort er ook bij op vakantie. Eerst moesten we een uur wachten op de bus omdat de ferry te laat was en er mensen daar opgepikt moesten worden en daarna moest ook de airco nog gemaakt worden. Gelukkig gebeurd het de bus en is het niet gebeurd toen we in Australië zelf reden. Uiteindelijk zijn we wel aangekomen in Abel Tasman National Park en hebben we besloten de beroemde eenenvijftig kilometer lange coastal track te gaan lopen. We gaan er drie dagen over doen.

 

6 jan ‘12: We zijn de dag begonnen met de voorbereidingen voor morgen. Alles wat we nodig hebben, zit in de backpack. Dit is pas echt backpacken. We leven drie dagen van alles wat we nu gaan inpakken en er is geen weg terug (bijna niet). Juist die kleine uitweg, op veel stranden waar je langsloopt kun je een watertaxi terugpakken, conditioneel zit het wel goed maar het is wel heel fijn omdat mijn knie nog steeds niet helemaal genezen is. Voor de eerste lange track in mijn leven is dit dus een goed begin en toch een hele uitdaging.

 

7 t/m 9 jan ‘12: Vijftien kilo bagage voor drie dagen overleven in de natuur voelt toch zwaarder aan dan ik had verwacht als je bergop loopt. Dit wordt een zware opgave voor mijn knie. We zijn eraan begonnen dus we gaan het ook afmaken. Het weer is alle drie de dagen perfect geweest om te lopen. We hebben stranden gezien die in de top vijf staan van mooiste stranden in de wereld. Het regenwoud eindigt hier op het strand en de oceaan waar we in hebben gezwommen is, als de zon volop schijnt, helemaal helder. We hebben zeehonden gezien en hebben heel veel vogelsoorten mogen bewonderen. Kortom, de natuur is hier fantastisch. Om toch ook twee nadelen te noemen, en daar kan ik niet onderuit omdat ik voor de verandering reisgenoten heb die goed kunnen zeuren, het is allemaal wel veel hetzelfde en er zijn ongelofelijk veel zandvliegen die je helemaal lek prikken. Ik heb deze reisgenoten net voordat ik de trekking ging beginnen, leren kennen en dus zijn we het samen gaan doen. Eenmaal onderweg kwam ik erachter dat het dit keer niet goed klikte en dat kan natuurlijk ook een keer gebeuren. Dit en mijn knie, die alles behalve meewerkte, hebben ervoor gezorgd dat ik maar een boek ben gaan luisteren (David Copperfield en The girl who played with fire) en me heb geconcentreerd op het lopen en op de natuur. Dat is me wel bevallen. Ik had ze nodig voor de tent dat is de enige reden dat ik bij ze ben gebleven en de laatste dag heb ik ze ook verteld dat ik het laatste deel zelf ging lopen. Opnieuw was het ook nodig omdat ik mijn eigen tempo moest kunnen lopen voor mijn knie, dag twee leek namelijk op lopen naar de hel. Zo erg heb ik het nog niet eerder gehad. Des te groter de blijdschap en opluchting toen ik aankwam. Ik heb het gehaald en dat voelt goed!